วันนี้เป็นวันครบรอบปีที่ 11 กับ Exteen

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามกันมาโดยตลอดค่ะ

 

 

ตอนที่กำลังพิมพ์คำพูดเหล่านี้

เรารู้สึกดีใจมาก... มากมากมากจริงๆ จนไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ออกมาอย่างไรให้ทุกคนเข้าใจได้ถูก

 

 


วันนี้จะเป็นครั้งแรกที่เรากล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่า...ไม่มีอะไรที่เรามั่นใจอีกต่อไปแล้ว

ตลอดมาเรามักจะพูดเสมอ ไม่ว่าทุกคนจะทิ้งที่นี่ไปไหน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็จะไม่ย้าย ไม่หนี ไม่ไปไหนทั้งนั้น

Exteen จะเป็นบ้านของเรา เป็นที่ๆเราเลือกจะอยู่ เพื่อรอให้ถึงสักวันหนึ่งที่ทุกคนกลับมา

 

แต่ว่า...ระหว่างขวบปีที่ 10 และ 11 มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย

 

เรายอมรับว่าช่วงเวลาสั้นๆนี้สั่นคลอนความเชื่อมั่นบางอย่างของเราลงไปอย่างสิ้นเชิง

 


หลักจากการเปลี่ยนผ่านทีมงานเมื่อปีก่อนโน้น ทุกอย่างก็ดูเงียบงันและหยุดชะงัก แม้ประเด็นหลักๆ อย่างยานแม่ 502 503 504 จะได้รับการแก้ไขจนแทบไม่มารบกวนอีก แต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปแล้ว สำหรับเรามันเปลี่ยนไปตลอดกาลเลย


ทุกวันๆที่ต้องคอยเฝ้ามองผู้คนที่เคยรู้จัก ใกล้ชิด ค่อยๆหายหน้าไปทีละคน สองคน
Exteen ที่เคยคึกคัก เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ผู้คนมากหน้าหลายตา มาพร้อมเรื่องราวมากมาย กลายเป็นสถานที่ๆกลับเงียบเหงา เป็นอะไรบางอย่างที่ถูกทิ้งร้าง และไม่มีวันที่จะเหมือนเดิม

 


ตลอดปีที่ผ่านมา กับสารพันปัญหาที่เกิดขึ้นกับเว็บนี้ มันทำให้เราหวาดกลัวอยู่อย่างลึกๆมาตลอดว่าวันนี้อาจมาไม่ถึง
เรากลัวว่าจู่ๆวันหนึ่ง ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าที่แห่งนี้มันอาจไม่มีอยู่อีกต่อไป

 

กลัวว่าจู่ๆวันหนึ่งที่ลืมตาตื่นมา แล้วพบว่าความทรงจำทั้งหมดที่เคยอยู่ในที่แห่งนี้...สูญหายไปทั้งหมดตลอดกาล

 

ที่รัก

ฉันรักเธอมากจนหวาดกลัวเมื่อคิดว่าจะต้องจากไป


และถ้าเป็นอย่างนั้น สำหรับเรา บันทึกหน้าสำคัญที่จะเตือนใจว่าเราเคยเป็นอย่างไร เส้นทางทั้งหมดก่อนที่จะมาถึงวันนี้จะกลายเป็นคลุมเครือ


จากที่เส้นแบ่งระหว่างความคิด ความจริงและความฝันของเรามันเลือนรางพออยู่แล้ว ถ้าความทรงจำนี้หายไป เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

 

เราเคยบอกว่าเราจะไม่ไปไหน ใช่ เรายังยืนยันแบบนั้น

ที่นี่จะยังเป็นบ้านของเราต่อไป

 

แต่ว่าในขณะเดียวกัน เราก็จะรันอีก2บล็อค เป็นมิเรอร์/พาราเรล/แบ็คอัพ จะเรียกอะไรก็ตามเถอะ

https://yukihimerparin.wordpress.com/

http://yukihimerparin.blogspot.com/

ตอนนี้ก็แค่สร้างไว้ก่อน เผื่อไว้

จากนี้ไปก็จะทยอยถ่ายโอนข้อมูล รวมถึงอัพเดทบล็อคล่าสุดไปพร้อมๆกัน

 

 

หากจู่ๆที่นี่หายไป คุณจะได้รู้ว่าจะสามารถตามตัวเราได้จากที่ไหน

 

 

 

 

 

วันนี้

 

วันที่ครบรอบ11ปีนี้

 

ไม่ว่าตอนนี้ทุกคนจะแยกย้ายกันไปทางไหนก็ตาม

เรายังยืนยันคำเดิมเสมอ
ทุกๆคนคือกำลังใจ คือแรงบันดาลใจของเรา


ทุกวิว ทุกคอมเมนต์ ทุกฟีดแบค มีส่วนทำให้คนที่เคยท้อแท้ เคยยอมแพ้ในหลายๆสิ่งหลายๆอย่างคนนี้กลับมามีแรง มีความหวังอีกครั้ง

 

คนๆนี้ได้รู้ตัวว่า มีคนที่อยากจะทำอะไรบางอย่าง บางสิ่งที่พิเศษให้ เพื่อส่งต่อรอยยิ้มและคำขอบคุณนี้ต่อไป


คนๆนี้ได้รู้ตัวว่า มีคนที่แม้จะบอกว่า "ขอบคุณ" และ "ขอโทษ" สักร้อยครั้งพันครั้ง ก็ยังรู้สึกว่าไม่เพียงพอ

 

 

 

ขอยกประโยคบอกเล่าจากปีก่อนๆมาไว้ที่นี้อีกครั้ง


เพื่อบอกเล่าให้รู้....ไม่มีวันไหนที่เราจะปล่อยให้ผ่านไปโดยไม่หลบแวะเข้ามาที่นี่ ที่พักพิงของหัวใจ...

 

ไม่มีวันไหนที่เราอยู่โดยไม่คิดถึงการรอคอยที่จะได้เข้ามาเดินเล่นในบล็อกนี้เลย

 

มีความสุขจริงๆที่เลือกบ้านได้ถูกหลัง


ทำให้วันนี้แม้จะไม่มีบ้านหลังอื่่นเหลือให้เป็นที่พึ่งพิง
ที่ๆเคยเชื่อว่าจะอยู่ได้อย่างเป็นสุขที่สุดก็กลับกลายเป็นบ้านที่มีคนที่เกลียดที่สุดไปเสียนี่
ที่ๆเคยเชื่อว่าตัวเองมีเพื่อนพ้องมากมาย กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครเลยที่เป็นเพื่อนกันจริง


เอาน่ะ ก็ยังมีบล็อกเล็กๆแห่งนี้เป็นที่หลบเลียแผลใจ

 

 


โลกหมุนไปรวดเร็วจนตามไม่ทัน ในขณะที่ตัวเราเองยังคงพอใจที่จะไม่ก้าวออกไปจากจุดๆนี้

ด้วยเพราะคิดเสมอว่าที่นี่เป็น 'บ้าน'

 

 


'บ้าน' ที่อบอุ่น แม้จะไม่มีใครรออยู่

'บ้าน' ที่พร้อมจะต้อนรับการกลับมาของเราเสมอ ไม่ว่าจะสุข เศร้า เหงา ทุกข์

และเป็น 'บ้าน' ที่พักพิงเพียงแห่งเดียวที่ยังคงเหลืออยู่ แม้ในขณะที่เราสูญเสียตัวตนและจุดยืน รวมถึงที่ๆเคยคิดว่าเป็นบ้านอันอบอุ่นหลังอื่นๆไปจนหมดสิ้น

 


ที่นี่ยังคงเป็น 'กล่องเก็บความทรงจำ'

แม้จะเล็ก แม้จะคับแคบ แต่ก็เต็มไปด้วยความทรงจำแสนล้ำค่าที่เกิดขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

ถึงจะอู้บ้าง ดองบ้าง บล็อคส่งกลิ่นเปรี้ยวๆเค็มๆขึ้นมาเป็นพักๆ แต่ก็ไม่เคยห่างหายไปไหนไกล หากยังคงเคียงข้างกันเสมอ

 


ขอบคุณทุกท่าน ผีบล็อค ผู้เยี่ยมชม เพื่อนๆ มิตรรักแฟนเพลง(?) ที่คอยอุดหนุน ให้กำลังใจ และให้การสนับสนุนกันเรื่อยมา

ทุกคนคือกำลังใจที่ดีที่สุดที่ทำให้หลังจากที่ล้มลุกคลุกคลานในหลายครั้ง แต่ก็กลับมายืนและเดินตรงๆได้อีกเสมอ

ขอบคุณจริงๆ

 

ขอบคุณที่รักกัน

 

ขอบคุณค่ะ

 

 


ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกกี่รอบปี ก็อยากจะพูดประโยคเหล่านี้ให้ทุกๆคนฟัง... อีกครั้ง....

 


ไม่ว่าปีหน้า ปีต่อไป ปีไหนๆ

 

เราก็อยากจะให้ "ที่นี่" เป็นบ้านที่อบอุ่น เป็นที่พักพิงต่อไป ไม่ว่าจะเกิดอะไร ไม่ว่าจะมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหนก็ตาม

 

เราอยากย้อนเวลาให้กลับไปอยู่ในช่วงแสนสุขเหมือนความหลังครั้งเก่า
แม้จะเป็นไปไม่ได้แล้ว

อย่างน้อยก็ขอแค่ได้อธิษฐาน ขอให้ในเวลานี้ของปีหน้า ปีหน้าๆ และปีต่อๆไป
เราจะได้ย้อนคำพูดเหล่านี้ นำมาบอกเล่าให้ทุกคนฟัง อีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

 

 

ขอบคุณสำหรับทุกการสนับสนุนเป็นอย่างดีมาโดยตลอดค่ะ

 

 

 ปล. ทีมงานคะ เอาโฆษณาบัดซบที่ไม่เกี่ยวกับบล็อคฉันเลยสักนิดนี่ออกไปเถอะ อุตส่าห์นั่งทำธีมตั้งนาน โฆษณาคุณทำมันพังหมด ฮ่วย