[ARCHAEOLOGY] Ayutthaya 07 : ++ กาลครั้งหนึ่ง ณ อยุธยา ++

posted on 26 Jun 2007 19:38 by farlyanar in Events-Pics-Reports, Yukihime

Related :
- [โบราณทัวร์]กรุงเก่า
- + + กาลครั้งหนึ่ง ณ อยุธยา ++ (ห้องแกล) หรือ ++กาลครั้งหนึ่ง ณ อยุธยา++ ( ฟูจิคลับ)

1.เพื่ออรรถรสในการชม ควรกลับไปชมลิงค์แรกก่อน
2.เพื่ออรรถรสในการชมภาพ ควรดูลิงค์ที่2ประกอบ
3.อนุญาตให้เปรียบเทียบภาพในลิงค์ที่1และสองได้ตามสะดวกคิด ก๊ากกก

1ปีที่ผ่านมาไม่สูญเปล่าโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ก็อบคำพูดจากพันทิบมาเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เพราะขี้เกียจจะพิมพ์แล้ว

กับวัดแรก วัดพนัญเชิง
กับมุมสงบๆ ( ที่ไม่น่าสงบเพราะเสียงระฆัง)

คราวนี้ก็ยังไม่สามารถเข้าไปถ่ายภาพหลวงพ่อโตอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะงานบูรณะ+ปิดทอง ยังทำไม่เสร็จ

วัดพระศรีสรรเพชญ์ กับเจดีย์3องค์ เอกลักษณ์โดดเด่น

มาคราวนี้ไม่มีโอกาสเข้าไปสักการะหลวงพ่อในวิหารพระมงคลบพิตร เพราะเวลาน้อยมาก แต่ตั้งใจว่าคราวหน้า ต้องเข้าไปให้ได้

ก่อนไปต่อ ต้องไปซื้อกระจับ อร่อย ชอบกิน กรุงเทพหากินไม่ได้ ( มาเป็น10ปีแล้ว)

ต่อกันที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเจ้าสามพระยาเพราะไม่สามารถถ่ายรูปข้างในได้ ขอเอาบรรยากาศข้างนอก (กำลังเที่ยง) มาให้ชม

อยากมาทำงานที่นี่จัง แต่ว่าไม่ได้เรียนวิชาโทพิพิธ TwT เสียดาย

กายกรรมเหินหาว ระหว่างรอกิจกรรม

นกเอี้ยงที่นี่ไม่รู้เป็นอะไร พอเห็นยกกล้องเป็นวิ่ง ( แม่มวิ่งจริงๆอะO_o!! ) วิ่งหนีปรู๊ด แบบไม่คิดชีวิตเลย

ข้ามฝั่งไปที่วัดมหาธาตุกัน กับ Unseen in Thailand (ใช่ไหม?)

เศียรพระในรากไม้

สะท้อนใจ......

ศรัทธา... ยังคงเพิ่มพูน แม้กาลเวลาล่วงเลยเปลี่ยนผัน

"รถกบ"

น่ารักและมีเอกลักษณ์ ไม่แพ้ตุ๊กตุ๊กเมืองฟ้า

( ป.ล. พึ่งสังเกต รถกบทะเบียนสวยซะด้วยซี..)ุ

อยุธยา...

ใกล้กรุงเทพแค่นี้เอง

คิดถึงบ้าน...ส่งใจลอยตามแม่น้ำไป รับรอง ถึงบ้าน(กรุงเทพ) แน่ๆ^^

วัดสุดท้ายของวันแรก

วัดที่เรารักมากที่สุด และมักจะคิดถึงอยู่เสมอ ทุกครั้งที่นึกถึงอยุธยา

วัดไชยวัฒนาราม

อาจจะเป็นเพราะความโก๊ะในวัยเด็ก ขึ้นไปติดบนบันไดพระปรางค์กลางทาง ร้อนถึงอาต้องช่วยพาลงมา

วันนี้ ขึ้นเอง-ลงเองได้แล้วนะเออ
( แม้ขาลงจะใจหวิวๆ กลัวเหยียบพลาดแล้วกลายเป็นขนุนกลิ้งหลุนๆตกบันไดไป)

" เหม่อ "

วิหารทิศเรียงรายล้อมรอบ พร้อมทั้งพระพุทธรูปไร้เศียรที่นิ่งสงบและเงียบงัน

เขาเอาเศียรพระเราไปเพื่ออะไร
เขาเอาเศียรพระไปประดับบ้านดีตรงไหน?
แล้วทำไมเขาไม่ใช้ศรีษะอย่างอื่นล่ะ??

ร้อนถึง(ว่าที่)นักมานุษยวิทยาอย่างเราให้มานั่งคิดหาคำตอบ

หมู่พระปรางค์ที่ต้องแสงทอง

หลังๆมาชักรู้สึกว่า สองภาพนี้...มันรูปถ่ายบนโปสการ์ดชัดๆ

( ไม่ได้ลอกใครน๊า>< )

แสงสุดท้ายที่สาดส่องก้อนเมฆให้เป็นสีรุ้ง

เมื่อตะวันลา..ท้องนภาย่อมเปิดทางให้ราตรีกาลมาเยี่ยมเยือน

และแล้ว ยามเช้าก็วนเวียนมาถึง

เริ่มต้นวันสุดท้ายของทริป กับวัดราชบูรณะ

เห็นครุฑจอมพลกันรึเปล่าเอ่ย?

แสงแดดที่สดใสสาดส่อง

หากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้จะยังยืนยงอยู่ภายใต้แสงตะวันตราบจนถึงเมื่อใดกันหนอ...

เลือกมุมที่แปลกกว่าคนอื่นบ้าง

นอกกรอบ

ในความแตกต่าง

ยังคงมีความคล้ายคลึงกัน.....แอบซ่อนอยู่

ในที่สุดตะวันก็สาดแสงแรงกล้า

ใกล้จะได้เวลาจากลากับดินแดนแห่งความงามแห่งนี้แล้ว

งามแท้..............

ประวัติศาสตร์ยังคงรอคอยเราอยู่ทุกหนแห่ง ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร ในโลกแห่งความเป็นไปได้ที่ไม่สิ้นสุดใบนี้

โบกมืออำลานครแห่งอดีต พร้อมรอยยิ้มและความทรงจำ
.
.
.
.
ลาก่อน อยุธยา แลัวฉันจะกลับมา

I'll be back to you, Ayutthaya